Kung paano ang Soul Train ay naging pinaka-radikal na palabas sa telebisyon ng Amerika

Kung paano ang Soul Train ay naging pinaka-radikal na palabas sa telebisyon ng Amerika

Tuwing Sabado ng umaga, sa loob ng 35 taon, Soul Train binigyan ang Amerika ng isang oras na pagdiriwang ng kultura ng itim na kabataan. Ipinahayag ng sarili ang reputasyon ng palabas bilang pinakamasikat na paglalakbay sa Amerika Soul Train hindi lamang ang lugar upang ipakita ang pinakabagong mga gumagalaw sa sayaw, hairstyle, at mga thread, kundi pati na rin ang lugar upang i-premiere ang bagong musika. Ito ay naging isang kailangang-kailangan na platform ng pang-promosyon para sa mga itim na musikero noong dekada 70, at noong dekada 80, ay responsable para sa pagbibigay sa mga pangkat tulad ng Run-DMC ng kanilang unang pambansang pagkakalantad. Ito ay isang pop cultural pipeline na nagturo sa mga madla kung paano sumayaw, kung paano magbihis, at kung sino ang makikinig.

Ngunit habang ang prinsipyo ng palabas ay simple, ang radicalism nito ay medyo nakalimutan sa pagtanda. Sa ilalim ng nakasisilaw na ilaw, nakakagulat na mga pagtatanghal, at cascading paisley, Soul Train rebolusyonaryo sa paglalarawan nito ng itim na pagkakakilanlan. Ang pundasyon nito ay nag-ugat sa paglaban laban sa isang bigoted media at isang bigoted na kultura na mas malawak, at ito ay dumating sa edad sa isang panahon ng matinding pag-aalsa at pagkabigo, habang ang hindi magandang kalagayan sa ekonomiya ay nagpatuloy kahit na ang pag-unlad ng kilusang Karapatang Sibil. Soul Train's ang mensahe ng itim na paglakas ay kagyat, sa kabila ng kagalakan at tila hindi kanais-nais na panlabas. Ito ay isang paraan ng pamumuhay para sa akin, aking kultura, at aking henerasyon, sabi ni Louie Ski Carr, isang paboritong fan Soul Train mananayaw. Ako ay itim at Mehikano at lumaki sa mga lansangan ng Inglewood, at tuwing Sabado ng umaga, iyon ang aming pagkakataon na makita ang aming mga tao, at magpakasawa sa aming sariling mga sayaw, istilo, panahon, at mga baliw.

Si Don Cornelius ay ang opisyal na host, o conductor, ng Soul Train , at dinoble bilang executive executive nito. Isang katutubong taga-Chicago na may edad na sa panahon ng kaguluhan ng pakikibaka ng Mga Karapatang Sibil, ginugol ni Cornelius ang kanyang maagang 20s sa pag-uulat tungkol sa kaguluhan sa lipunan at nakilala ang kanyang personal na mga bayani, sina Kagalang Jesse Jackson at Martin Luther King, Jr., para sa lokal na istasyon ng TV na WCIU. Para kay Cornelius, ang pagtatrabaho sa telebisyon ay nakatuon sa paraang ang rasismo sa totoong mundo ay nasasalamin sa screen. Ang pambansang telebisyon ay paulit-ulit na inilalarawan ang itim na Amerika, alinman sa pamamaluktot o paghamak sa kanilang mga salaysay, o ganap na tinanggal sila. Ang mga bias na istasyon ng balita, partikular sa Timog, ay labis na naiulat na itim na krimen at hindi naiulat na brutalidad ng pulisya. Ang kuha ng kilusang Karapatang Sibil ay napalayo, na ginagawang madalas na mapayapang protesta ay parang marahas na pag-aalsa. Ang mga scripted comedies at drama ay nagbigay ng mga papel na stereotypical o tagapag-alaga sa mga artista sa Africa.

Ang pagnanais ni Cornelius na makita hindi lamang ang tunay, ngunit positibo, ang mga representasyon ng mga Amerikanong Amerikano sa media na humantong sa kanya upang gumawa ng mga ideya para sa kanyang sariling palabas sa TV batay sa direktang palabas sa network ng ABC American Bandstand , isang malawak na tanyag na mahabang oras na segment na nagpakita sa mga tinedyer na sumasayaw sa pinakabagong musika. Bagaman ang mga itim na artista ay lalong nangunguna sa mga tsart, American Bandstand may kaugaliang itampok ang mga puting mananayaw at tagapalabas, na humahantong kay Cornelius na i-pitch ang kanyang palabas, ang American Bandstand ng kulay, sa WCIU. Naaprubahan ang network, at Soul Train unang nag-premiere noong 1970 bilang isang lokal, pang-araw-araw na palabas, na ginagawang isa sa mga unang Aprikanong Amerikano na lumikha, nagmamay-ari, at gumawa ng kanilang sariling palabas sa TV.

Halos magdamag, ang isang oras na pakikipagsapalaran sa kapanapanabik na mundo ng kaluluwa ay isang tagumpay. Kumuha si Cornelius ng mga lokal na tinedyer para sa talent, na pumila sa labas ng network building araw-araw pagkatapos ng pag-aaral, na umaasang may pagkakataon na sumayaw sa on-screen. Nabigyan ang Black Chicago ng isang palabas na hindi lamang nakapagpagaan ng matinding kawalan ng representasyon, ngunit isang palabas na ang layunin ay pinupuri ang lawak ng itim na talento. Mabilis nitong tinipon ang kinakailangang pagsuporta upang gawin itong pambansang programa, at Soul Train inilipat ang punong tanggapan nito sa Los Angeles. Nag-premiere ito nang buong bansa noong 1971 na may naka-bold at maliwanag na bagong set na angkop sa bago nitong lokasyon, at maligayang pagdating sa linya ng staple, tamang-tama ka para sa isang magandang paglalakbay sa Soul Train.

Di nagtagal, ang mga musikero ang humihiling na makasama Soul Train , hindi sa ibang paraan. Si Aretha Franklin ay gumanap sa rurok ng kanyang karera, si Stevie Wonder ay nagbago ng isang bagong kanta sa himpapawid, at ang Jackson 5 ang ilan sa mga pinaka madalas na panauhin ng palabas. Sa mga unang araw nito, ang mga gumaganap ay naka-sync sa kanilang mga hit habang nagte-taping, ngunit kinilala ni Cornelius na kailangan nilang isama ang mga live na pagganap upang manatiling may kaugnayan. Si Barry White ay ginanap nang isang 40-tao na orkestra, si Al Green ay naghatid ng pagganap na bumagsak ng panga na may putol na braso, at sumali si James Brown sa mga mananayaw sa sahig sa isang nakasisilaw na malukhang jumpsuit. Nang maglaon sa buhay ng palabas, gumawa pa si Cornelius ng ilang mga pagbubukod para sa mga hindi itim na artista, na pinapayagan ang mga headliner na may kaluluwa, tulad nina David Bowie at Elton John, na magbigay ng grasya Soul Train Mga yugto.

Napaka-personal sa akin ng Soul Train - nagsimula ang aking buong karera. Ngunit higit na mahalaga, ito ay isang bagay na sumasalamin sa batang itim na Amerika - Jeffrey Daniel, mananayaw ng Soul Train

Pinagsama ni Cornelius ang isang pangkat ng itim na talento kapwa on at off camera, tinitiyak na ang mga pagkakataon ay ipinakita sa mga taong may kulay mula sa bawat anggulo ng produksyon. Ang talentong booker na si Pam Brown ay nagsagawa ng mga pag-audition sa mga sentro ng libangan sa buong LA at naalala ang pagkabigla ni Cornelius sa labis na galit na mga istilo sa sayaw ng California. Si Cornelius ay nagkaroon ng isang matalim na mata at mabilis na nagtipon ng isang pangkat ng mga pansayaw sa pagkatao na partikular na hindi malilimutan. Habang ang pagiging a Soul Train Ang mananayaw ay tumingin at tunog ng kaakit-akit, ang mga mananayaw na nakapasok sa mga sumikat ng palabas ay napapailalim sa isang nakakapagod na iskedyul ng pag-tape, na kinukunan ng pelikula ang isang buwan na halaga ng mga yugto sa isang katapusan ng linggo lamang, ang pag-tape ng dalawang palabas sa Sabado at isa pang dalawa noong Linggo. Ang mga mananayaw ay may kasamang mga pagbabago sa sangkap at kamangha-manghang dami ng tibay; hindi sila binayaran maliban kung gumanap sila sa isang artista, isang pagkukulang na nararamdaman na hindi naaayon sa misyon ng palabas.

Ang Soul Train linya ng linya, na kung saan nakita ang mga mananayaw na nakatayo sa tapat ng isa't isa sa dalawang linya, na lumilikha ng isang channel sa gitna na ang mga mag-asawa pagkatapos ay sumayaw, ay hindi opisyal na ipinatupad hanggang sa pangalawang panahon ng palabas, ngunit agad itong naging highlight. Habang ang mga mananayaw ay madalas na nakikipaglaban para sa oras ng camera sa panahon ng mga pagsayaw sa sahig ng pangkat, ang linya ay iginawad sa bawat isa sa kanila na indibidwal na atensyon at naging pinaka-iconikong sangkap ng palabas. Soul Train Ang pinaka-hindi malilimutang mananayaw ay ginamit ang kanilang oras pababa sa linya sa abot ng kanilang makakaya, madalas na nagdadala ng mga props at gumagawa ng ligaw, akrobatiko na paggalaw upang utusan ang pansin ng madla.

Al Green, Soul Train, LosAngeles, 1974© 2018 BruceW. Talamon

Gumawa ako ng isang handstand sa isang skateboard pababa ng Soul Train linya, naalaala ni Jeffrey Daniel, isa sa pinaka-maimpluwensyang mananayaw ng palabas. Bumaba ako na sumasayaw kasama ang isang mannequin. Kapag nag-roller skate pababa, gumagawa ng mga split at spin. Ang aking kapareha na si Jody Watley at ako ay minsan ay nagsagawa ng isang labanan na pababa sa linya, at ang iba pang mga mananayaw ay sumugod upang mamagitan at subukang hilahin kami dahil sa palagay nila totoo ito.

Soul Train ay naging isang sentro ng pag-imbento, dahil ang palabas ng palabas ay literal na naimbento at pinuno ng ilan sa mga pinaka-iconic na sayaw ng sayaw ng mga dekada, kasama ngunit hindi limitado sa popping, locking, ticking, at whacking - ang mga bloke ng gusali ng hip hop, voguing, at mga istilo ng breakdancing. Si Michael Jackson (at ang natitirang bansa) ay natutunan ang robot mula sa Soul Train at kalaunan, natutunan ang backslide, kung saan pinalitan ni MJ ang moonwalk, mula kay Jeffrey Daniel mismo. Bigla sa TV, nakita ko ang mga batang itim na bata sa paligid ng aking edad, ginagawa kung ano ang pinakamamahal kong gawin - sumasayaw at maganda habang ginagawa ito, sabi ni Daniel. Hanggang sa oras na iyon nang makita kami sa TV nahahabol kami ng pulisya, o nagbebenta ng droga, o nakikibahagi sa isang hindi kapani-paniwala na uri ng komedya. Mula sa sandaling iyon, aking hangarin sa buhay na maging sa programang iyon.

Natagpuan ni Daniel ang isang palabas sa palabas mula sa isa pang kilalang mananayaw nito, si Tyrone Proctor, na nakilala niya habang palihim sa Maverick's Flat, ang hindi opisyal na nightclub para sa Soul Train cast. Sa selyo ng pag-apruba ng Proctor, lumipat si Daniel mula sa paglusot sa club hanggang sa paglusot papunta sa Soul Train yugto, kung saan siya at ang kanyang kasosyo na si Jody Watley ay mabilis na nakawin ang palabas. Sina Daniel at Jody ay nakakuha ng pansin para sa kanilang fashion, kasing dami ng kanilang mga galaw, at naging mga style icon ng dekada.

Ang fashion ay isa sa mga nakakaakit na katangian ng palabas, at lalo na sa pagtanda. Kapag nakatingin ako sa mga taping, ang talagang nakatayo sa akin ay ang mga kulay, sabi ni Daniel. Nasasabik ako sa mga niniting pantalon at tweed shirt at mga nakatutuwang pattern na nakalimbag sa kanila. Nasasabik ako sa mga guhit na medyas at sapatos na pang-platform. Ang mga damit ay komportable, makulay, at makahulugan. Ipinapakita talaga ng fashion ang panahon, at kapag nakita mo ang panahong iyon, alam mo na Soul Train - at kabaliktaran. Ang mga dashikis, bottoms ng bell, platform, tikis, medallion: pinutol ang mga mananayaw ng Soul Train na nagdala ng mga bagong kalakaran na direkta sa mga tahanan sa buong bansa.

Tuwing Sabado ng umaga, iyon ang aming pagkakataon na makita ang aming mga tao, at upang magpakasawa sa aming sariling mga sayaw, estilo, panahon, at mga baliw - Louie Ski Carr, Soul Train mananayaw

Si Cheryl Song ay isa pa sa pinakatanyag na mananayaw ng palabas, na naging hindi opisyal na kilala bilang batang babae na Asyano na may mahabang buhok. Ang Song ay dinala sa isang audition ng dalawang mas matandang mga lalaki bilang isang bagay ng isang praktikal na biro, sa pag-aakalang walang paraan na pinapayagan ang sinuman na hindi itim na pamana sa palabas. Nagulat sila na si Cheryl ay magpapatuloy sa pagsayaw Soul Train sa loob ng 14 na taon. Ang nag-iisang mananayaw ng Asyano Soul Train ay higit na isang pakinabang para sa akin, ngunit kung minsan ay isang hamon, sabi niya. Sa una, ang mga mananayaw ay medyo nag-aalangan na payagan ako sa palabas. Ngunit kalaunan ay tinanggap ako bilang isang bonafide dancer, hindi lamang isang taong mukhang iba.

Tulad ng pagtaas ng mga rating nang mas mataas kaysa dati, 70s America ay nasa kaguluhan. Ang labanan sa paghihiwalay ng paaralan ay nagngangalit, at ang mga itim na sundalo ay bumalik mula sa Vietnam upang makahanap ng kahirapan sa loob-lungsod sa pagtaas at mas kaunting mga pagkakataon sa trabaho kaysa dati. Habang Soul Train Ang nilalaman ng ay hindi malinaw na pampulitika, tinugunan nito ang mga pakikibaka ng panahon nito sa mga mensahe ng pagiging positibo. Natagpuan ni Cornelius ang mga malikhaing paraan upang isama ang itim na pagmamataas sa mga lingguhang segment: ang Soul Train Halimbawa, nakita ng intercrang board ng scramble, ang isang mag-asawang sumayaw na hinamon na mag-unscramble ng mga titik at baybayin ang pangalan ng maalamat na mga itim na icon, tulad nina Phillis Wheatley, Thurgood Marshall, at Harriet Tubman. Alam ng mga batang pinuno ng pampulitika tulad ni Al Sharpton na ang palabas ay ang pinaka mabisang paraan upang maabot ang batang itim na Amerika at gumawa ng paminsan-minsang pagpapakita at pagganyak na pagsasalita.

Don Cornelius, Soul Train, LosAngeles, 1976© 2018 BruceW. Talamon

Soul Train nakakuha rin ng mga sponsor mula sa itim na pag-aari ng mga produktong buhok sa Johnson, katulad ng Afro Sheen, pagpapalabas ng mga patalastas sa pagitan Soul Train mga segment at direktang pagtugon sa mga itim na consumer. Ang mga produkto, tulad ng bawat iba pang aspeto ng palabas, pinatibay ang ideya na ang itim ay maganda. Pinatibay ni Afro Sheen ang kilusyong pagwawalis sa bansa, kung saan Soul Train nakatulong sa pagpapasikat, ng natural na pagsusuot ng buhok - isang pasya kung saan noong dekada 70 ay ipinahayag bilang isang uri ng pahayag sa politika, isang panlabas na pagpapahayag ng pagmamataas at dignidad at isang pagtanggi sa mapang-api na pamantayang puting kagandahan.

Ngunit sa kalagitnaan ng 1980s, ang mga kalaban sa edgier tulad ng BET at MTV ay lumitaw sa eksena, na nakatuon sa pinakabagong kalakaran sa musika - hip hop. Kinilala ni Cornelius na hindi na siya maaaring maglingkod bilang isang embahador ng kapanahon ng itim na kultura sa pagsikat ng isang bagong edad, at ang mahal na host ay bumaba noong 1993, na hinahangad ang kanyang mga tagapakinig sa paghihiwalay ng pag-ibig, kapayapaan, at kaluluwa sa huling pagkakataon. Ang palabas ay nagpatuloy sa loob ng isa pang 13 taon, na may iba't ibang mga conductor, na gumawa ng kanilang makakaya upang punan ang sapatos ni Cornelius.

banta sa lipunan sa likod ng mga eksena

Ang karaniwang damdamin kabilang Soul Train Ang mga mananayaw at kaakibat ay pasasalamat. Tinulungan ni Cornelius ang paglunsad ng maraming karera sa industriya ng aliwan at personal na binigyan ng gabay ang isang henerasyon ng mga gumaganap sa buong mundo; siya mismo ay lumago upang maging isa sa mga pinaka-maimpluwensyang lalaki sa American media, at patuloy na nagsisilbing inspirasyon para sa mga negosyante at mga may pag-asa sa showbiz. Inilalarawan siya ni Cheryl Song Soul Train karanasan bilang pagbabago ng buhay, maimpluwensyahan, at hindi malilimutan, habang si Jeffrey Daniel ay nagpapahayag ng mga katulad na damdamin: Minsan napakalaki, sapagkat Soul Train napaka-personal sa akin - nagsimula ang aking buong karera, sabi niya. Ngunit higit na mahalaga, ito ay isang bagay na sumasalamin sa batang itim na Amerika. Napakahalaga nito sa napakaraming tao, hindi lamang ang mga direktang naapektuhan nito at direktang nakikinabang dito.

Mga imahe mula sa librong Bruce W. Talamon's Kaluluwa R & B. Funk. Mga Larawan 1972-1982 , sa kabutihang loob ng mga bag